A tale of two women and one airport

The struggle for fair treatment by those living near Suvarnabhumi goes on
Story by VASANA CHINVARAKORN
Had it not been for a twist of fate, their paths might never have crossed. But over the last year, Somjai Panyanasonthi and Ratchanee Kaewprasert have discovered they share a common plight: The thundering noise of aeroplanes that fly overhead every couple of minutes.
Despite having lived only about a kilometre apart for several years, the two women had been leading separate lives. But over the past turbulent year, they finally met. Until then, each had been struggling on her own, devising different tactics to cope with the trauma of the noise and other types of pollution, and from the indifference of the state authorities they have sought help from.
Fifty-seven-year-old Somjai said she has been relying on painkillers every night: "My daughter-in-law has bought me the drug in cartons, which we finish very quickly; we take them as if they are sweets."
The two dream bhouses — until the airport arrived. On the left is Somjai Panyanasonthi's house; on the right is Ratchanee Kaewprasert's. Photos courtesy of KARIN KLINKAJORN and 'GREEN WORLD' MAGAZINE Initially Ratchanee used ear plugs to enable her to sleep (Somjai, however never received a single pair from local officials). But when the aircraft noise became unbearable, especially during take-offs, the 44-year-old had to flee. For several months, she lived in a cramped rented house with her husband and their only daughter. "For about 15 or16 tenants, there was only one toilet and bathroom. The toilet did not flush well, and it was located away from the house. I was very concerned about my teenage daughter; my husband had to stand guard in front of the door whenever she went to take a shower."
Life on the outskirts of Bangkok, before the arrival of Suvarnabhumi International Airport, was idyllic. Ratchanee has been living here since 1996, and was born and raised inside the airport perimeter. Her attachment to the land _ the numerous trees she and her father planted and watered, the slow, quiet pace of life _ is discernible in her voice. "I had always thought I was lucky to be able to continue living here. Our relatives who moved out to live elsewhere still come back to take part in the traditional ceremonies at the local temple every year," Ratchanee said.

Somjai Panyanasonthi: "Nowadays I have to take painkillers every night; they are finished so quickly, as if they were sweets."
Ratchanee Kaewprasert recalls her pre-airport years growing up in the outskirts of Bangkok: "I had always thought I was lucky to be able to continue living here."For Somjai, who has lived in the capital all her life, the single storey house she has been living in since 2003 was meant to be her "last home, a sanctuary for the last phase of my life". There was an obvious pride as she told how she had spent time and energy seeking "each plank of wood" that went to build the house; how her husband, a former national table-tennis player and self-taught carpenter, built the floor-to-ceiling cabinets, how she listened to the kawao birds chirping every morning. "My husband's cousin owns the land. When we first moved here, there was no road. Weeds grew everywhere. But in the mornings, I would be listening to the kawao that nested in the tree _ its sound was so pretty."
For both Somjai and Ratchanee, their idyll did not last.
First was the chaos that came with construction. Somjai said the noise frightened her favourite kawao away and they never returned. Curiously, the middle-aged lady said she first learned about the airport project when workers came to dismantle the pylons in her back garden. "But I still thought the planes would not fly this low; I even wondered why they would need to take them [the pylons] down."
Ratchanee recalled the series of nuisances local residents had to endure during the construction phase of the airport. There were days and nights of extensive burning of weed grass. The dumping of huge amounts of sand caused occasional "sandstorms", not unlike those in deserts, she said. Next was a loud, continuous clanging and pounding, which started at 6am and lasted until 9pm.
"We were certainly annoyed, but we took it to be only temporary."
Little did Ratchanee realise a bigger ordeal was awaiting them.
The wake-up call came two days before the grand opening of the airport. Trucks and cargo planes, carrying equipment from Don Mueang to Suvarnabhumi, passed by constantly, day and night. Still, Ratchanee tried to rationalise to herself and her mother, making an observation at the time: "Maybe our house was just on the path between the two airports. There is no way they [the aeroplanes] would be taking this route every day."
But they do.
While the original blueprint of Suvarnabhumi airport designated four runways (two of which are yet to be built), the subsequent protests prompted a significant change of plan. Objections from King Mongkut's Institute of Technology Lat Krabang (KMITL) and another big condominium project persuaded the executives of Airports of Thailand (AoT) to redistribute the take-off and landing patterns between the eastern and western runways. Ratchanee's and Somjai's houses, situated to the north of the western runway (see picture), seem to be among the worst affected. Between last October and May, 260,918 flights were reported to have used the new airport. For 2007 alone, the total figure is expected to reach 387,000 flights. A rough calculation shows this means roughly 44 or 45 flights every hour. To avoid the KMITL campus, the western runway has been used for the majority of flights (over 90 per cent on some days). In other words, Somjai's and Ratchanee's houses have been witnessing aircraft traffic at the rate of every two or three minutes.

At ground level, it simply means a living hell _ a cacophony of noise, with very few silent breaks.
Somjai said the first few days were all right _ there was that deafening noise, but there was also some excitement. Except for the fact that her father-in-law would be shocked, lose his grip on his walker and fall to the concrete floor every time an aeroplane flew over, life was not yet that traumatic. After all, the 89-year-old patriarch, despite his advanced age and restricted mobility, had until then enjoyed robust health. Every day, Somjai said she and her husband "would be sitting under a guava tree, chatting and guessing which airline the passing plane belonged to".
But as days turned into weeks, the initial novelty became bitter reality. In particular, Somjai's father-in-law's situation worsened. After repeated falls, he started bleeding badly. They rushed him to a private hospital. When he returned home he was unable to sleep. One night, the old man crawled all the way from his bedroom to the flooded front lawn. They found him the following morning, soaking wet and with algae covering his head, muttering repeatedly, "I'm scared; I can't live here." He died a few days later, on November 20, less than two months after the airport opened.
Ratchanee's response to the aircraft noise was grim from day one. Before she started wearing ear plugs, she barely had a wink of sleep. Gone was her bright, cheerful smile (a year later, she still rarely smiles). The nature of her work, giving rides to school for kindergarten and primary school children, added to the agony. The young ones kept shouting "Aeroplane!" every time they saw one passing by. The omnipresent green signposts with the profile of an aeroplane and the word "Suvarnabhumi" at the top caused her to shudder.
Back then, though, both still harboured hopes. Somjai said a few airport staff had visited her house twice, the second time with "almost 10 assistants who took notes of all my household items". Some in the group, she remembered, confided to her they agreed right away that "your house is certainly loud; probably more than a 100dB".

"I waited for their promised return. They never came back. A week after my father-in-law passed away, I called them, but they said I will never receive compensation because my house was built after 2001."
Ratchanee also confronted a slightly different numbers game. She contacted AoT's public relations office. They asked her to organise an impromptu meeting between them and local residents. She complied, going from door to door, informing her neighbours of the need to attend this important forum. There, she was asked to serve as a leader of her community (a position she has held ever since). They conducted a brief sound test, and told her: "Your house will never be bought; it's has a NEF [Noise Exposure Forecast] of under 40."
For both Ratchanee and Somjai, the two separate decisions by AoT officials stunned them.
Somjai said her husband was the one who contacted the local district office to submit the house's plans; he was never told about the airport project, nor that the construction of his house was thus forbidden. "They [AoT] told me the only thing we can do is to file a charge against the district office for having given us building permission in the first place," Somjai said.
For some reason, the year 2001 has been repeatedly used as a reference point when it comes to compensation.
On September 12, on the live TV programme Ta Sawang (Sleepless in Bangkok), Surathat Suthammanas, AoT's senior executive vice-president, planning and finance, in charge of allocating compensation, explained that 2001 was "the first year when there was an environmental impact assessment [EIA] study" undertaken for the Suvarnabhumi airport project.
In fact, the first EIA report had to undergo a major revision _ following its release, ex-prime minister Thaksin Shinawatra later ordered that the target number of passengers be increased from 30 to 45 million a year, thus the need to adjust the airport's original design. The National Environment Board (NEB) reviewed and approved the final EIA report in 2005. (Interestingly, the introduction of the new EIA report stated that the first EIA study began in 1996 and was approved by the Office of Natural Resources and Environmental Policy and Planning (in 2001) and the NEB (in 2002)).
Meanwhile, Ratchanee has learned the hard way the significance of, and the confusion over the term "NEF", or Sen Siang in Thai. It haunts her, making her feel powerless to dispute its usage (and abuse) by those in the corridors of power. Her life has been turned upside down since the airport began operating; but the NEF seems to make things worse.
How?
Developed by the US Federal Aviation Agency, and using a complex formula, a noise exposure forecast relies on data fed into a computer program _ including effective perceived noise levels for various types of aircraft, frequency of flights and all aspects of flight operation (weighting night occurrences more heavily than daytime ones) _ to help predict the sound footprint and effect on local communities of aircraft noise and airports.
Weather conditions and background noise levels are not considered, and in the US and other countries, increased public awareness, and subsequent decrease in tolerance of aircraft and other environmental noise, demands continual reassessment of methods such as the NEF.
As stated in the EIA report, a NEF of 40 or more means the area will be highly affected, and the local population may start to suffer from noise-induced hearing loss. Settlements with the residents _ AoT must buy or arrange for strengthening of their houses _ "five months before the airport's opening" is stipulated. For the area designated as falling in the NEF 35 to 40 range, the effect will be lower but any activity sensitive to noise, such as hospitals, schools and temples, is discouraged. When relocation is not possible, improvement of the buildings must be undertaken.
Finally, the area with the NEF 30 to 35 range may receive compensation for improvement of buildings. In the two latter cases, regular testing of noise levels must be undertaken by the relevant airport authority.
As with the constant references to the year 2001, the NEF figures are dubious. Depending on who draws up the NEFs contour map (and for whom), the size and coverage of each NEF range can vary greatly. For example, the NEF 30 area could be as small as just a few kilometres from the airport, or it could reach into the Gulf of Thailand. For almost a year since the airport became operational, the EIA's recommendation to buy the houses of those living in the NEF range of 40 has yet to be acted upon. There is no need to talk about those in other NEF ranges, let alone other stipulations, such as the continued noise level measurements.
In the middle of this gloom, there was a brief interlude. The Cabinet's resolution of November 21 last year proposed that those living in the NEF 30 or above area are entitled to choose between selling or having their houses improved, with the AoT footing the bill. The timeframe for entitlement to compensation has also been extended to cover every building completed up to 2006. Under such a scenario, people like Somjai and Ratchani will be given money to resettle somewhere quieter.
"I tell you frankly I have spent 1.5 million baht of my life savings to build this house. I don't have any money left. I only ask for the amount that I have actually spent, but now if they gave me, say, even only one million baht, I would be willing to move out as soon as I could," said Somjai.
Unfortunately, their renewed hopes were dashed. On May 29, Surayud Chulanont's Cabinet issued another resolution: Only those living in the NEF 40 area would be able to sell their properties. Others in the under 40 area can only seek compensation to have their houses repaired. AoT was told to conduct another survey to determine the number of houses and buildings built before and after 2001 and resubmit the potential amount of compensation to the Cabinet.
So everything went back to square one, and all Somjai and Ratchanee can do seems to be to battle on alone. Not quite. On September 9, the two women joined 2,000 other residents in a protest march to Suvarnabhumi airport. For a housewife like Somjai, it was the first political rally she and her husband had taken part in (Ratchanee had joined a previous one on May 12).
"I never liked walking, even when I go shopping. But on that day, I saw even very old men walking in the sun, and it inspired me to carry on."
But for Ratchanee, the longer she struggles for justice, the more depressed she has become. A year on, aeroplane noise continues to cause her literally physical pain.
Having thought that ear plugs were her saviour, on the very day the aeroplanes switched their take-off pattern (up until then, the northern end of the western runway had been used for landing), Ratchanee knew the protective aid was just a toy. After a day and a night of suffering continuous thundering noise, she developed a sudden inexplicable sickness.
At dawn the following morning, the very first thing she did was to run to her van, sitting there for a while in a foetal position, covering her head in a towel. Spotting her husband, she ran toward him immediately, unable to control her sobbing. Her body also shook as she asked him repeatedly: "Please take me away; I can no longer live here.". Their neighbours stared at the couple. Her father, usually a stoic man, was found later crying to himself. Perhaps, he was thinking he may have "lost" his youngest daughter forever.
That was the day Ratchanee and her husband went house-hunting. Almost a year later, she still keeps the tranquilisers a doctor had prescribed her that night. The packet shows the date: October 29. (Ratchanee has since moved back, partly due to the fact that the planes have switched back to the previous landing pattern). She said she hopes she will become strong enough to withstand the coming return of the planes taking-off in the coming weeks.
More hurtful for her though is hearing the words often thrown at residents near the airport, which range from accusations of being "greedy" and "unpatriotic" to questions like "Why can't they tolerate the noise like those at Don Mueang?"
Ironically, in the early days, it was Ratchanee who consoled her mother using exactly the same words. "I told my mother 'Even those at Don Mueang can continue their lives, so we must be able to, mustn't we?'
"Now I have learned an important lesson: Wherever the thing called progress has reached its claws, there will always be suffering of the people who live there."
And her voice trailed off as the planes above her house, on their way to Suvarnabhumi airport, continued to roar overhead.

เร่ง ทอท.ชดเชยเสียงสุวรรณภูมิ

( 20-09-2007 ) 10:09:51 แหล่งข่าว เดลินิวส์

นายชัยสวัสดิ์ กิตติพรไพบูลย์ ปลัดกระทรวงคมนาคม ฐานะประธานคณะกรรมการไตรภาคี เปิดเผยภายหลังการประชุมแก้ปัญหาเรื่องเสียงรอบสนามบินสุวรรณภูมิว่า ได้เร่งรัดให้บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด หรือทอท.จ่ายชดเชยให้กับชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบเรื่องเสียงรอบสนามบินสุวรรณภูมิโดยเร็ว ซึ่งหากพื้นที่ไหนที่ชาวบ้านตกลงรับราคาชดเชยของทอท.ให้จ่ายเงินทันที คาดว่าผู้ได้รับความเดือดร้อนแนวเส้นเสียงเอ็นอีเอฟเกิน 40 จะจ่ายเงินชดเชยให้เสร็จในเดือน ต.ค.นี้ แต่ถ้ารายไหนตกลงกันไม่ได้ต้องเข้ากระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทต่อไป สำหรับกรณีที่ตัวแทนชาวบ้านต้องการยึดมติ ครม. วันที่ 21 พ.ย. 49 ที่ระบุว่าจะจ่ายชดเชยให้กับชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงก่อนปี 44 นั้น ให้ตัวแทนชาวบ้านและทอท.ไปจัดทำตัวเลขมาให้เสร็จภายใน 2 สัปดาห์ เพื่อนำข้อมูลมาเปรียบเทียบกับมติ ครม. วันที่ 29 พ.ค. 50 ว่ามีความแตกต่างตรงจุดไหนบ้าง หลังจากนั้นจะประชุมคณะกรรมการไตรภาคี เพื่อหาข้อยุติที่ชัดเจนอีกครั้ง “การประชุม นัดแรกยังไม่ได้ข้อสรุปที่ชัดเจน แต่ยืนยันว่าชาวบ้านที่อยู่แนวเส้นเสียงเกินเอ็นอีเอฟ 40 นั้น ทอท. พร้อมรับซื้อที่อยู่อาศัยและอาคารคืนอยู่แล้ว ส่วนชาวบ้านที่อยู่แนวเส้นเสียงเอ็นอีเอฟ 30-40 ที่เรียกร้องขอให้ทอท.จ่ายชดเชยให้เท่ากับเส้นเสียงเกิน 40 เอ็นอีเอฟนั้น จะพิจารณาเป็นรายกรณีถ้าพิสูจน์ได้ว่าประชาชนได้รับผลกระทบเรื่องเสียงจริง และคณะกรรมการฯยังยึดหลักมติ ครม. 29 พ.ค. 50 ที่ระบุจ่ายเงินให้กับชาวบ้านที่ตั้งถิ่นฐานก่อนปี 44 ซึ่งการจะแก้ไขต้องเข้า ครม. อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ที่ประชุมได้ให้ ทอท. รายงานความคืบหน้าการจ่ายค่าเสียหายให้กับคณะกรรมการฯได้รับทราบด้วย”.

ตั้งกก.3ฝ่ายแก้ปัญหาเสียงสุวรรณภูมิ

จากมติชน วันที่ 10 กันยายน 2550
กระทรวงคมนาคมตั้งกรรมการ 3 ฝ่าย ร่วมหาทางออกปัญหามลภาวะทางเสียงสนามบินสุวรรณภูมิกระทบชาวบ้าน เตรียมหารือสัปดาห์หน้า ด้านแกนนำชาวบ้านผู้เดือดร้อนยันรัฐต้องจ่ายค่าชดเชยแก่ชาวบ้านกว่า 1,200 ครอบครัว
เมื่อวันที่ 10 กันยายน ตัวแทนกลุ่มผู้ได้รับความเดือดร้อนจากมลภาวะเรื่องเสียงจากการขึ้นลงของเครื่องบินที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ประมาณ 20 คน นำโดยนายวันชาติ มานะธรรมสมบัติ ได้เดินทางไปยังกระทรวงคมนาคม เพื่อรอฟังผลการประชุมระหว่างคณะกรรมการบริษัทท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) หรือ ทอท. กับ พล.ร.อ.ธีระ ห้าวเจริญ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
ภายหลังการประชุม พล.ร.อ.ธีระเปิดเผยว่า เบื้องต้นจะจัดตั้งคณะกรรมการร่วม 3 ฝ่าย หรือไตรภาคี ประกอบด้วยตัวแทนกระทรวงคมนาคมหรือ ทอท. ชาวบ้าน และสภาทนายความ สถาบันการศึกษา เช่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (เอไอที) ในฐานะคนกลาง ฝ่ายละไม่เกิน 7 คน มีปลัดกระทรวงคมนาคมเป็นประธาน เพื่อหารือกำหนดทางออกของปัญหา และพิจารณาว่า ข้อเรียกร้องของชาวบ้านข้อใดสามารถดำเนินการได้ ข้อใดที่ขัดต่อข้อกฎหมาย โดยจะเริ่มหารือในสัปดาห์หน้า ซึ่งตัวแทนชาวบ้านมีท่าทีพอใจและจะไม่มีการเคลื่อนไหวก่อกวนการบินในช่วงนี้
นายวันชาติกล่าวว่า แกนนำชาวบ้าน 32 หมู่บ้านยอมรับแนวทางการตั้งคณะกรรมการไตรภาคี แต่คณะกรรมการต้องทำงานภายใต้มติคณะรัฐมนตรี วันที่ 21 พฤศจิกายน 2549 ที่จะจ่ายชดเชยชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบ 1,254 หลังคาเรือน เชื่อว่าจะได้ข้อสรุปในวันที่ 17 กันยายนนี้

Too bad the news has not been followed through _ that of our prime minister suffering a hearing ailment.

VASANA CHINVARAKORN

Too bad the news has not been followed through _ that of our prime minister suffering a hearing ailment. On Tuesday, the Bangkok Post ran a front-page story about Surayud Chulanont being told by his physician at Phramongkut Klao Hospital that he is developing tinnitus, an auditory disorder that could turn serious, and which as yet has no permanent cure. The suspected cause, according to the report, was Gen Surayud's frequent air travel.
Interestingly, his predecessor Thaksin Shinawatra shared similar symptoms which once prompted a week's hospitalisation and temporary hearing loss some years ago.
Current government spokesman Yongyuth Mayalarp was quick to state that his boss' problem was in no way similar to Mr Thaksin's. It was only ''minor; he [Surayud] just felt something inside his ear'', he said.
One should not doubt the spokesman's words, for Dr Yongyuth is also a well-respected physician. But neither should one take the matter lightly. In fact, the whole nation must prepare for what could turn into a crisis, and not only of Gen Surayud's personal health, but of everyone else's in the country.
The signs of repercussion were already evident, right on the very same page of Tuesday's paper. Underneath the PM's hearing problem report was another one about Mr Thaksin and his wife facing the second arrest warrant over their alleged violations of the stock trading law. (The first warrant which the couple has failed to comply with concerns the Ratchadaphisek land scam.) Living so far away in their luxurious mansion in London, and taking into account the pitiable state of his ears, Mr Thaksin and Khunying Potjaman are not likely to have heard that they are ''wanted'' back in Thailand. (After all, the sounds made by his Manchester City football team and their fans are probably deafening enough for Thaksinatra.)
But hasn't Mr Thaksin's loss of power been a result of his inability to listen and failure to hear?
One symptom of tinnitus is the hearing of strange, persistent sound(s) inside the patient's ears. Could it be the case that our ex-prime minister has been hearing only his own voice _ which falsely reassured himself of invincibility _ and thus has had to face the unexpected, calamitous downfall?
But Mr Thaksin is certainly not the only one who has had this tinnitus, aka ''ringing ear'' problem. Alas, a lot of men (and women) in the corridors of power seem to be sharing varying degrees of auditory disorders. They seem to be hearing some sort of repetitive, hallucinatory sounds _ sounds that echo, augment, their innermost beliefs. Their egos, perhaps.
For the Royal Irrigation Department chief, the sound seems to be ''Kaeng Sua Ten dam project'' _ a mantra that keeps popping up whenever he wants to propose a solution to the annual drought and floods.
For the energy policy chief Piyasvasti Amranand, the recurrent theme appears to be generation of electricity at all cost, which now leads to the latest tinkering with a nuclear power plant scheme. (PM Surayud seems to have caught this bug too _ see how tinnitus can be surprisingly contagious _ when he spoke at a meeting of the Defence Council College about nuclear power being needed as part of a long-term plan to secure sufficient energy supplies. Incidentally, the news was put right next to the one about his health check-up at Phramongkut Klao Hospital.)
Last but not least, the top guys at the Airports of Thailand Plc may be suffering from a most peculiar version of tinnitus: they may be hearing nothing but the blurring whirl of airplane turbines. Thus their continued deafness to the plight of residents living near Suvarnabhumi Airport. Thus the continued distribution of sleeping pills to those people as a remedy.
On second thought, other bureaucrats are also sharing this deafness, and blindness too. So they are unable to hear or see the problems right in their respective turf. And we haven't even started talking about politicians and what each might be hearing in his or her head.
In this increasingly noisy country, we common folk have probably not been spared this hearing disorder, either. But then we would be suffering alone and not spilling what we may have (mis)heard or imposing it on policies that would affect others.
This hearing disorder is, indeed, a national crisis _ and it should not, must not, be taken lightly.
Vasana Chinvarakorn is a senior writer for Outlook.

ชาวบ้านหมู่บ้านจัดสรร 10 หมู่บ้านรอบสนามบินสุวรรณภูมิขอย้ายออก

คม ชัด ลึก

ชาวบ้านหมู่บ้านจัดสรร 10 หมู่บ้านรอบสนามบินสุวรรณภูมิขอย้ายออกจากหมู่บ้านเหตุได้รับผลกระทบเสียงดังเกินจะอยู่อาศัย แต่ไม่มีความชัดเจนในการแก้ไขปัญหา เรียกร้อง ทอท.เจรจาก่อนสนามบินเปิดใช้อย่างเป็นทางการประกาศร่วมสถาบันลาดกระบังฯเคลื่อนไหวกดดัน 15 ก.ย.นี้
(9ก.ย.) สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ร่วมกับตัวแทนชาวบ้านหมู่บ้านจัดสรรที่อาศัยพื้นที่รอบๆสนามบินจำนวน 10 หมู่บ้าน ซึ่งอยู่ในแนวเส้นเสียง NEF 35-40 ที่จะได้รับผลกระทบจากเสียงดังร่วมกันแถลงเรียกร้องให้บริษัทท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) (ทอท) ดำเนินการแก้ไขปัญหาผลกระทบเสียงดังและผลกระทบสิ่งแวดล้อมกับชุมชนที่อาศัยในพื้นที่รอบล้อมสนามบินให้ชัดเจนก่อนที่จะเปิดใช้สนามบินอย่างเป็นทางการวันที่ 28 ก.ย.นี้
10หมู่บ้านรอบสุวรรณภูมิสุดทนเสียงดัง
นายสุรเดช เบญจากิจกุล ประธานคณะกรรมการหมู่บ้านร่มฤดี ในฐานะตัวแทนหมู่บ้านจัดสรร 10 หมู่บ้านกล่าวว่า ชาวบ้านในหมู้บ้านจัดสรรจำนวน 10 หมู่บ้านที่อาศัยในพื้นที่รอบๆสนามบินได้รับผลกระทบจากปัญหาเสียงดัง จากการขึ้นลงของเครื่องบินเพราะอยู่ในแนวเส้นเสียง NEF 35-40 อยู่ห่างจากสนามบินเพียง 1 กม.เท่านั้น ซึ่งจะต้องได้รับการแก้ไขปัญหาเสียงดัง เพราะอยู่ในระดับเสียงที่ไม่สามารถอยู่อาศัยได้
แต่ที่ผ่านมา ทอท.กลับเมินเฉยไม่มีมาตรการที่ชัดเจนในการแก้ไขปัญหารวมถึงไม่ได้เข้ามาเจรจาเพื่อทำความเข้าใจถึงปัญหาที่จะเกิดขึ้น ขณะที่สนามบินกำลังเปิดใช้บริการ จนทำให้ชาวชุมชนจะต้องรวมตัวกันและร่วมกับ สถาบันฯลาดกระบังเพื่อเรียกร้องให้ ทอท.แก้ไขปัญหาโดยด่วน
"ชาวชุมชน ทั้ง 10 หมู่บ้านอยู่ในพื้นที่ร่องเรียงดังที่จะต้องได้รรับผลกระทบแน่นอนเพราะในช่วงที่มีการทดสอบบิน ชาวชุมชนได้รับความเดือดร้อนในเรื่องปัญหาเสียงดังมาก เพราะเครื่องบินขึ้นลงบนหลังคาบ้านพวกเราเลย แต่ไม่เคยมีคนจาก ทอท.เข้ามาเจรจา หารือกับพวกเราเพื่อแก้ไขปัญหานี้ ซึ่งชาวชุมชนส่วนใหญ่ที่ย้ายเข้ามาปักหลักที่หมู่บ้านแถวนี้เพราะว่าต้องการความเงียบสงบ แต่ตอนนี้ เสียงดังของเครื่องบินกำลังรวบกวนพวกเรา โดยที่ไม่มีใครเหลียวแล"นายสุรเดช กล่าว
ประกาศร่วมประท้วงกับสถาบันฯลาดกระบัง
ส่วนข้อเรียกร้องของชาวชุมชนคือต้องการความชัดเจนในเรื่องมาตรการแก้ไขปัญหา จาก ทอท. โดยผู้บริหารจะต้องมาเจรจากับพวกเราก่อนที่จะมีการเปิดใช้สนามบิน ถึงแนวทางการแก้ไขปัญหาเสียงดังที่จะกระทบกับชีวิตของชาวชุมชน ซึ่งข้อเรียกร้องเบื้องต้นคือ ต้องการให้มีการเวนคืนบ้านในราคาค้าขายกันจริงในตลาดปัจจุบัน หรือ จะต้องจ่ายค่าชดเชยเพื่อปรับปรุงบ้านการทำฝ้าเพดาน การทำผนังห้องใหม่ การติดแอร์ เพื่อลดผลกระทบในเรื่องเสียงดังโดยคาดว่า น่าจะจ่ายหลังละ1ล้านบาท รวมถึงความชัดเจนในเรื่องของการแก้ไขปัญหาน้ำท่วม หากไม่มีความชัดเจนในวันที่ 15 ก.ย. นี้ชาวชุมชนจะเข้าไปร่วมกับ สถาบันฯลาดกระบังเพื่อเคลื่นไหวเรียกร้องต่อไป
ไม่แน่214 ล้านบาทค่าชดเชยจะได้เมื่อใด
นายพงค์ทิพย์ อินทร์แก้ว ประธานสภาคณาจารย์สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง กล่าวว่า แม้ว่า ทอท.จะออกแถลงการณ์ว่าจะจ่ายเงินให้กับ สถาบันฯลาดกระบังจำนวน 214 ล้านบาท แต่จะต้องไปเข้าพิจารณาในคณะกรรมการพัฒนาสนามบินสุวรรณภูมิ ในวันที่ 13 ก.ย.นี้ก่อน อย่างไรก็ตามที่ผ่านมา เราเรียกร้องตลอดมาว่า หากจ่ายค่าชดเชยให้สถาบันฯก็ต้องจ่ายให้ชุมชนไปพร้อมกันด้วยเพราะลาดกระบังฯจะต้องอยู่ร่วมกับชุนชน ซึ่งในวันที่ 15 ก.ย.นี้จะต้องมีการเคลื่อนไหวร่วมกันแน่นอน
ทอท.ไม่เคยถามความเห็นชาวบ้านเลย
ด้านนางจุฑารัตน์ จันทร์ทร กรรมการหมู่บ้านร่มฤดี กล่าวว่า หาก ทอท.ไม่เข้ามาเจรจากับชาชุมชน นอกจากการร่วมกับ ม.ลาดกระบังในการเคลื่อนไหวแล้ว ชาวชุนจะทำจดหมายไปยังสายการบินระหว่างประเทศตั้งแต่ สิงค์โปรแอร์ไลน์ พร้อมทั้งส่งจดหมายไปยัง ฟาร์อิสเทิร์นอิโคโนมิค รีวิว และ ไทม์ เพื่อให้เผยแพร่ข่าวนี้ออกไปทั่วโลกว่า ขณะที่ประเทศไทยประกาศตัวเป็น สนามบินที่เป็นฮับของเอเชีย แต่ไม่ได้ดูแลผลกระทบที่เกิดขึ้นกับชุมชนได้เลย ชาวชุมชนไม่เคยได้รับการติดต่อทั้งๆที่ได้รับความเดือดร้อนจากการขึ้นลงของเครื่องบิน
"ปัญหาเรื่องเสียงดังได้หารือกัลสาถาปานิคแล้วพบว่าหากต้องการบ้านที่ลดปัญหาเสียงต้องใช้เงินจำนวนมากในการแก้ไขปัญหา แค่ในส่วนฝ้าเพดานที่ต้องใช้ฝ้าแบบอะครูสติก ลงทุนมากถึง 3 แสนบาท แต่ลดปัญหาเสียงลงได้เพียง 50% เท่านั้น หากต้องปรับปรุงทั้งหมดใส่กระจก เพิ่มแอร์ จะต้อง้งบประมาณจำนวนมาก รวมถึงวิถีชีตนอกบ้านที่อาจจะหายไป เพราะว่าทนเสียงดังไม่ได้ เนื่องจากเครื่องบินขึ้นลงทุก 2 นาที" นางจุฑารัตน์ กล่าว
ด้านนางสมพงษ์ นิลชาติ อายุ 66 ปี หมู่บ้านร่มฤดี กล่าวว่า เดิมอาศัยที่ถนนตำรวจน้ำ ย้ายมาที่สำโรงเพื่อหนีน้ำท่วม และคิดว่าจะปักหลักที่หมู่บ้านนี้แล้ว แต้ตอนนี้จะต้องย้ายบ้านครั้งที่ 3 เพื่อจะหนีเสียงดังจากเครื่องบิน ความจริง ไม่ได้อยากย้ายแล้ว แต่ถ้าเครื่องบินขึ้นลงทุก2 นาที คงไม่สามารถทนเสียงดังได้ เพราะขนาดช่วงที่มีการทดสอบบิน ชาวบ้านที่นี้ไม่มีใครทนเสียงดังได้เลย
"ไม่อยากย้ายเลย เพราะว่าย้านหลังนี้สงบ ไม่เสียงดัง อยู่ใกล้ถนนเวลาไปโรงพยาบาลก็สะดวก แต่ถ้าเสียงดังอยู่ไม่ไหวก็ควจะต้องย้ายออกไป แต่อยากให้ ทางสนามบินเข้ามารับรู้ปัญหาเพื่อจะได้แก้ไข" นางสมพงษ์ กล่าว
น้อยใจเชิญแขกต่างชาติได้ชาวบ้านไม่เชิญ
ส่วนนางสวง เจิมแจ๋มแสง อายุ 77 ปี กล่าวว่า ทางเจ้าหน้าที่บอกว่า ชาวบ้านที่มาอาศัยในบ้านจัดสรรนั้นผิดเพราะว่ามีการประกาศว่าจะสร้างสนามบินก่อนจะตั้งหมู่บ้าน แต่ไม่รู้ว่าเป็นความผิดของใครเพราะการสร้างหมู่บ้านจัดสรร สำนักงานเขตก็อนุญาติถูกต้อง ทำให้มีหมู่บ้านเกิดขึ้นรอบสนามบินจำนวนมาก หากต้องการควบคุมพื้นที่จริงๆทำไมถึงปล่อยให้มีการสร้างหมู่บ้านได้
นายเสนอ ธรรมพิพัฒนกุล กล่าวว่า สนามบินสุวรรณภูมิ พาแขกทั้งไทยและต่างประเทศเข้าเยี่ยมชมสนามบิน แต่ พวกเราชาวชุนที่อาศัยในพื้นที่รอบๆสนามบินไม่มีใครเชิญให้เข้าไปร่วมชมสนามบินเลย ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าน้อยใจ

สั่งทุกเที่ยวบินปรับวิธีบิน ลดเสียงสุวรรณภูมิ

4 กันยายน พ.ศ. 2550 16:45:00 กรุงเทพธุรกิจ

ทอท.ปรับวิธีบินขึ้น-ลง เชิดหัว 90 องศา ลดผลกระทบเสียงสุวรรณภูมิ บังคับใช้ 13 พ.ย.นี้ หวั่นสนามบิน 8 แห่ง เที่ยวบินเกิน 20,000 เที่ยว/ปี ปัญหาซ้ำรอย เร่งวางมาตรการลดผลกระทบ
กรุงเทพธุรกิจออนไลน์ : นางมณทิพย์ ศรีรัตนา ทาบูกานอน อธิบดีกรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม กระทรวง ทรัพ ยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กล่าวว่า จากการศึกษาสถานการณ์มลพิษทางเสียงจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ หลังเปิดดำเนินการ พบว่ามีเสียงดังเกินกว่ามาตรฐานที่กำหนดไว้ โดยมีค่า มากกว่า 80 เดซิเบลเอ ซึ่งมากกว่าก่อนเปิดใช้สนามบินที่เคยตรวจวัดระดับเสียงรอบท่าอากาศยานอยู่ ระหว่าง 55-59 เดซิเบล เอ เท่านั้น
และเมื่อมีการจัดทำแผนที่ระดับเสียง และกำหนดเส้นทำนายค่าระดับเสียง (NEF) พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากเสียงของสนามบินสุวรรณภูมิให้สอดคล้องสถานการณ์ความเป็นจริง มีพื้นที่ NEF มากกว่า40 คิดเป็น 1.93 ตร.กม. จึงมีมติให้ย้ายชุมชนที่อยู่ในแนว NEF 40 ออกจากพื้นที่ ไปก่อน
“ส่วนมาตรการลดผลกระทบด้านเสียงจากสนามบินนั้น ทางกรมควบคุมมลพิษ ได้สรุปวิธีการขึ้นบิน ของเครื่องบินโดยใช้รันเวย์ฝั่งตะวันตก และฝั่งตะวันออก อัตราส่วนร้อยละ 80:20 ในฤดูร้อน และฤดูหนาวสลับตามทิศทางลม
"ขณะเดียวกันยังได้นำเสนอวิธีการบินขึ้นแบบเชิดหัวขึ้น 90 องศา แล้วไปเร่งเครื่องบนอากาศ ส่วนบินลงแบบโปรยตัว เพราะพบว่าสามารถลดเสียงในชุมชนที่อยู่ภายใต้เส้นทางการบินได้ โดยขณะนี้บริษัทการท่าอากาศยานฯ ได้ประกาศให้เครื่องบินทุกชนิด ที่บินขึ้นจากสุรรณภูมิ ต้องใช้วิธีการบินแบบดังกล่าว ตั้งแต่วันที่ 13 พ.ย.นี้เป็นต้นไป จากที่ก่อนหน้านี้ บังคับเฉพาะสายการบินไทยเท่านั้น” อธิบดีกรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม ระบุ
นางมณทิพย์ กล่าวอีกว่า แนวโน้มการเติบโตของสายการบินมีมากขึ้นและจะส่งผลให้อัตราเที่ยวบินเพิ่มตามด้วยนั้น จากการประเมินยังพบว่าหากท่าอากาศยานมีเที่ยวบินมากกว่า 20,000 เที่ยวต่อปี จะส่งผลกระทบโดยตรงต่อสุขภาพของชุมชนรอบสนามบิน
โดยจะกระทบกับการพักผ่อนนอนหลับ ส่งผลให้เกิดความเครียดและทำให้เกิดพฤติกรรมที่ก้าวร้าวขึ้นได้ โดยเฉพาะสนามบิน 8 แห่งได้แก่ ท่าอากาศยานภูเก็ต หาดใหญ่ สมุย เชียงราย เชียงใหม่ ขอนแก่น กระบี่ และ นครพนม มีแนวโน้มจำนวนเที่ยวบินเพิ่มขึ้น
ดังนั้น จึงต้องเร่งทำแผนที่เส้นเสียงของสนามบินต่างๆ รวมทั้งการท่าอากาศยาน และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องจัดโซนการใช้ประโยชน์ที่ดินให้ชัดเจน เพื่อไม่ให้ชุมชนรุกเข้ามาใกล้สนามบินมากจนเกิดปัญหาเหมือนกรณีสนามบินสุวรรณภูมิ โดยที่น่าจะต้องเร่ง ดำเนินการมากสุดคือสนามบินภูเก็ต แม้ว่าด้านหนึ่งของสนามบินจะอยู่ติดกับทะเลก็ตาม

ผอ.สุวรรณภูมิ มั่นใจปรับปรุงมลภาวะเสียงทันดีเดย์ปล่อยลูกโป่ง

14:15 น. สำนักข่าวเนชั่น

นายเสรีรัตน์ ประสุตานนท์ ผอ.การท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ กล่าวว่า หลังหารือร่วมกันระหว่างกระทรวงคมนาคม ผู้บริหารบริษัทท่าอากาศยานไทย และกลุ่มตัวแทนชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงโดยรอบท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เมื่อวานนี้ (4 ก.ย.) โดยส่วนตัวแล้ว มองว่ากลุ่มชาวบ้านเข้าใจกับการเจรจา และพอใจที่ ทอท.รับข้อเสนอที่จะขยายกรอบความช่วยเหลือชาวบ้านมากขึ้น โดยเข้าไปดำเนินการชดเชยให้กับกลุ่มชาวบ้าน ที่อยู่นอกแนวเส้นเสียง ที่เพิ่มเติมจากกลุ่มเดิมที่มติครม.อนุมัติไปเมื่อวันที่ 29 พ.ค.ที่ผ่านมา ว่าต้องชดเชยให้กับชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบทางเสียงมากกว่า 40 NEF หรือ 70 เดซิเบล โดยทอท.จะร่วมมือกับกรมควบคุมมลพิษ เข้าไปสำรวจซ้ำ และหากพบว่ามีเสียงดังจริง ก็พร้อมจะเข้าดำเนินการชดเชยให้
ผอ.การท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ กล่าวอีกว่า กลุ่มต้วแทนชาวบ้านฯ พร้อมจะให้เวลาแก่ภาครัฐและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ดำเนินการแก้ไขปัญหาดังกล่าวต่อไปอีก 2-3 สัปดาห์ เพื่อดำเนินการปรับปรุงปัญหาต่างๆ ตามข้อเรียกร้องของประชาชน พร้อมเชื่อมั่นว่าในคืนวันที่ 7 ก.ย.นี้ กลุ่มชาวบ้านจะยอมทำตามสัญญา โดยไม่ปล่อยลูกโป่งเพื่อก่อกวนการบิน